Ela Doğa Bebeğin Hikayesi

0 270

Ela Doğa hayatımıza 38.haftasında katıldı. 4 Ağustos 2016 saat 9:12. Başta herşey normal görünüyordu ve gerçekten çok rahat bir hamilelik süreci geçirmiştim. Doktorumun inanılmaz rahatlığı ve gücü ile bende kendime inanıyor ve hep tekrarlıyordum. Nasıl gelmek istiyorsan öyle gel güzel kızım…

Ama işler öyle gitmiyormuş meğer. 37.hafta son kontrolümüzde Dr. Ultrason bakınca bana “sudan başka birşey görünmüyor bebeğin baya büyük ve ters. Biz kızımızı bir an önce alalım.” O an kendimi nasıl hissettiğimi hatırlamıyorum. Sadece korktum ve hemen sandım. Hemen değil ayın 4 ünde yani 4 Ağustos sabahı saat 7 de burda ol. Şimdi zaman daralmıştı. Hayatımda hep şafak sayan ben , şimdi hayatımın en güzel ve heyecanlı şafağını sayıyorum 😊

Herkes birden evime doluştu. Evde bir bayram havası herkes dört gözle 4 ağustos sabahını bekliyor. Bana güçlü ve gururlu bakışlar cabası. Son dk ya kadar rahatım öyle ki sanki sabah ben doğum yapmayacakmış gibi günün sabahında herkesle dalga geçmeye devam ediyordum.

Köşeyi döndük ve hastaneyi görünce dedim ki yumurta kapıya geldi kızım kaçışın yok. İçeri girdik ve neyseki benden önce gelen bir aile ve benim gibi anne bekliyor. Onunla gözgöze gelince gülümsemekten başka birşey yapamadık. Odamızı bulduk ve yerleştik. İnsanlar merakla hastaneye geldikçe bende bir duygu patlaması oldu tabi. Herkes odayı süslüyor ben koyun gibi bekliyorum gelip beni alsınlar artık bir an önce bitsin diye.

Geldiler. Yeşil çirkin elbiseyi bana giydirip yatırdılar yatağıma. Bekliyorum… beklemek en zoru aslında. Asistan bir kız geldi elimin üstünden damar bulma çabası verdi ama sonuç alamadı canımın yanmasıyla kaldım. Onun şefi gelip işlemi bitirdi ve kafamı çevirdiğimde sedye gelmişti ve bana hadi bakalım dedi bir bayan. Gülümsedim dedim eee hadi madem 😁
Ameliyathaneye inerken annem ve kardeşimi gördüm ağlarken , hasta bakıcıma dedim söyleyin şu ikisi gelmesin😅 tabi o sırada bende de bir sümüklenme oldu yalan yok. Tabi bu dakikalarda eşim hep yanımda..

Ameliyathaneye girdim. Korktuğum gibi değildi normal bir oda. Ben daha korkunç bekliyordum yalan yok. Asistan bir kız elimi tutun belinizden iğne yapılacak dedi. İnanın hiçbirşey hissetmedim. Direk ayaklarıma ılık bir şeyler gittiğini algıladım sonrası yok. Yatırdılar. Ayaklarımı oynatıyorlar ama his sıfır. Doktorumu gördüm. Nasılsın, hazır mısın faslından sonra bir anda hemşireye “aaa benim kocam gelecekti unuttunuz” dedim. O an geldi boncuk gözlüm. Kendimi çok daha güçlü hissettim. Sadece bunları yaşadıktan 5 dakika sonra bebeğimin çığlığını duydum. O an tarif edilemez. İlk doğduğunda ağlamadı! O anlar öyle bir geçti ki gözümün önünden tarif edilemez. Sonra balon gibi bir şeye sokunca ağladı. Ama ne ağlamak.. Doktorun eşime “al şu kızını git bakalım şimdi yukarı” dediğini hatırlıyorum. Onlar benden önce gittiler.

Kızımdan 15 dk sonra beni de odaya aldılar. Beni gören herkeste bir mutluluk, bende de haklı bir gurur 💪 Herkes Ela’ya babam benim başıma. Herkesin canı tabi ❤ Hayatımız değişti. Şuan bıdık kızım 26 aylık. İyi ki geldi güzel kızım.. Allah isteyen herkese nasip etsin. Güçlü olmak biz annelerin işi.. Mutlu ve bebekli hayatlar herkese..

Bunları da beğenebilirsin Yazarın diğer kitapları

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.