Seyfullah Bebeğin Doğum Hikayesi

0 253

Minik ve ilk mucizem.
Annelik bir kadına bahşedilen en güzel nimetlerden ne kadar şükretsek azdır. 19 Mart 2016 günü artık gebeliğimin 40+1 olduğu zamanlar herkesin hala doğurmadın mı sorusuna çokça maruz kaldığım olmuştur. O gün artık yavaş yavaş gelmeye başladığı hissettim tabi ben ne bilir doğum sancısı ne 😃 Her gelip geçici ağrıyı sancı sanıyorum geliyor kesin diyerek hastaneye koşuyorum ama her hangi bir açılma olmadığından yatışımın yapılmasını istemiyorum. Gerisin geriye dönüyorum sancılar sıklaşıncaya kadar bekliyor yerlerden hareketler yapıyorum. Ne konforlu da olsa insanın en rahat ettiği yer kendi evi kendi yatağı. Açılmam olsun diye pilates mi yapmadım, doğum hareketlerimi araştırmadım, hepsini uyguladım ve tamam 20 mart 00.10 artık sancılar 5 dk sıklığa indi ve hastaneye koşturduk. 3 cm açılma var. O kadar heyecanlıyım ki sonunda geliyordu çok kolay olacak diye diye kendimi avuttum ama nafile 😊 Yatışım yapıldı, nts cihazına bağlandım ve suyumu patlatıldı. İnanılmaz bir hız. Ben nemlilikten nefret ederim , bir taraftan kuru kalmak istemem. Bir taraftan sancılar hepsi bir araya gelince sinirlerim bozuldu ve odada kim varsa hepsini kovdum. Kimsenin bana acıyarak bakmasını istemiyordum ve ben acısını dışa yansıtmayı sevmem. Eşim çok soğuk kanlıdır sadece onun kalmasını istedim. O da sağolsun tüm soğukkanlılığıyla ilgimi dağıttı beni güldürdü. Her şey açılma kaç cm olmuş diye bakmaya gelene kadar dayanılacak güçteydi. Saat gece 2 olmuştu bile kesin 6 7 cm olmuştur diyorum, hemşire bir geldi 4 cm dedi. Ben şok! Direk aklımdan geçirdiğim kaç saat sancı çektim 1 cm mi açıldı hemen ağrıyı kesin beni sezeryana alın doktorumu çağırın istemiyorum, sezeryan olacağım diye yıktım hastaneyi. Beni ikna etmeye çalışıyorlar. Hemşirem kulağıma fısıldadı “abla bebeğin çok gayretli maşallah doktoruna haber verdik. Yine senin kararın ama sık dişini” dedi .Ama ben bir taraftan imzaları atıyorum tabi. O arada hastaneyi inletmişim. Doktorum bir geldi. “Esma o sen olamazsın! Otoparktan duyuluyor sesin” dedi 😃

03.00 sedyeye aldılar. Ben hala ameliyathaneye gidiyorum sanıyorum ki bir baktım doğumhanenin kapısındayım. Doktorum “Esma bu şekilde nasıl alım seni sezaryana ,bebeğin gelmiş az daha sabret güzelim” dedi. Ebelerim, doktorum, hemşireler o kadar destek oldular ki tekbirlerle dualalarla ellerimden sımsıkı tutuşlarıyla. 03.15 te minik mucizem Seyfullah’ımın sesi duyuldu. O ses , o rahatlama tarifi yok. Göbek bağını keserken Ömer ismini verdi doktorumuz. Göbek adımız bile vardı artık ve kavuşma anı atıverdiler minik yumuk yumuk yüzlü üzerime. O sıcaklık yetti herşeye. Sanki çok fazla üşürsün de bir anda ısınırsın ya kalbim ılık ılık oldu. Rabbimin en büyük armağanı elhamdulillah. Rabbim olmayan isteyen herkese nasip etsin 🙌🏻

Bunları da beğenebilirsin Yazarın diğer kitapları

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.