Yekta Bebeğin Hikayesi

0 136

Yekta 37+4 sabah 6’da ezanla bir  dünyaya geldi. O gün aslında biz sezeryan günü almaya gitmiştik. Rutin tahliller yapıldı, herşey normaldi sancım bile yoktu. Birkaç gün sonrasına  doktorumuzla konuşup anlaşmıştık. Hastaneden sonra o kadar çok gezdim, eve geldim, çılgınlar gibi iş yapmıştım. Her şey yolundaydı. O kadar çok  yorulmuşum ki erkenden uyudum.

Gece lavaboya kalkığımda o malum su geldi 🙈 Ne olduğunu biliyordum, hiç sancım yoktu. Hiç heyecanlanmadım. Babamıza haber vermeye gittik. Babamız hemen doğum olacak sandı. Panikle pijamalarıyla arabasını almaya gitti. Park ettiği yeri bile bulamamış 😊 Anne babasını almış. Bende gayet normal giyinmiş kapıda bekliyorum.

Bir şey yok sakin kontrol yapıp geri dönücez diyorum. Çünkü gram sancım yok. Başıma gelecekleri bilmiyorum🙈 Tabi gittik “hafif açılman var seni odaya alalım doktorunda sabah gelir,doğuma alırız.” dediler. Ben bu sürede gayet rahatım annemlere bile haber vermedim. Ama 2 saat sonra işler karıştı 🙂 Sancı denen nefret şey gelmeye başlamıştı. Annemleri aradım işler karıştı çabuk gelin diye. Sancım başladıkça etrafımdaki herkese bağırıp çağırmaya başlamışım. NTS’leri falan fırlatmışım 🙁

Şu an söyleyince utanıyorum ama, o sancılar fena beni ikna etmeye çalışıyorlar. Bu arada normal yapalım her şey çok iyi diye ama ben duymuyorum. Çünkü son aylarımda sorunlar yaşamıştım, her hafta doktor kontrolüne gidiyordum.

Hep normal doğum olursa bir şey olur bebeğime düşüncesi kaldı kafamda. Becermem korkusu oldu. Aslında hep çok kolay diyorlar ama ben o kaybetme korkusunu yaşayınca biraz endişe kaldı. Malesef doktor gelene kadar o sancıları çektim. Çekmeme rağmen sezeryan oldum. Doğum da hiçbirşey görmemek beni üzmüştü. Ama ikimizde iyiydik. Oğluşum benden önce bütün hastaneyi birbirine katarak odama gelmişti.
Onu görünce herşeyi unutup gitmiştim. İyiki doğmuş iyiki..

Bunları da beğenebilirsin Yazarın diğer kitapları

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.